Gdy patrzę przez bursztyn
Wokół słońce świeci.
Szczęśliwi są wszyscy
I starsi i dzieci.

Gdybym tylko mógł
Patrzyłbym bez końca,
Bo bursztynek mój
To promienie słońca.

Cóż to za złoto świeci się cudnie
i podziw budzi w samo południe?

Może to jakaś stara świątynia,
Co przed wiekami w piasku utkwiła?
Albo czarodziej miał dobry humor
I z nieba złotem sypnął, a potem odfrunął?

Biorę do ręki złota kawałek.
Patrzę pod słońce, a tam komarek.
Komar, komarek – owad niewielki,
Co przed wiekami wpadł do żółtej kropelki.

Nad brzegiem morza żółte kamyki.
Można z nich zrobić piękne koraliki.
Kamyki żółte zbierają dziewczyny,
A te kamyki to są bursztyny.